حافظ، غزلیات
حافظ — غزل شمارهٔ ۳۴۹
من که رَه بُردم به گنجِ حُسنِ بی‌پایان دوستصد گدایِ همچو خود را بعد از این قارون کنم
این شعر در ۱ درس آمده است
هر درس را باز کنید؛ اگر لحظهٔ خواندن شعر معلوم باشد، پخش از همان‌جا شروع می‌شود.
حُسن بی‌پایان
حُسن بی‌پایان گنجی است که ملال، نومیدی و خستگی را می‌زداید و جهان را سراسر زیبا می‌کند.
علیرضا موسوی مدنی۱۲ دقیقه۱۰ تیر ۱۴۰۵